मराठी चित्रपटसृष्टीने नेहमीच सामाजिक वास्तवाशी निगडित विषयांना प्राधान्य दिले आहे. दिग्दर्शक समीर तिवारी यांचा ‘बाप्या’ हा चित्रपट ट्रान्स-मेनच्या अस्तित्वाचा विषय अत्यंत संवेदनशील आणि समजूतदारपणे पडद्यावर आणतो.
कोकणातील एका छोट्याशा गावात घडणारी ही कथा शैला ते शैलेश या प्रवासाभोवती फिरते. अनेक वर्षांनी गावात परतलेली शैला स्वतःची खरी ओळख स्वीकारून शैलेश बनलेली असते. तिच्या या निर्णयामुळे कुटुंबीय आणि गावकऱ्यांच्या विचारविश्वात निर्माण होणारी उलथापालथ, सामाजिक संघर्ष आणि स्वीकाराचा प्रवास चित्रपट प्रभावीपणे मांडतो.
चित्रपटाची सर्वात मोठी जमेची बाजू म्हणजे त्याची संतुलित मांडणी. ट्रान्स-मेनसारखा संवेदनशील विषय हाताळताना चित्रपट कुठेही अति भावनिक होत नाही किंवा कोणालाही खलनायक ठरवत नाही. त्यामुळे ही कथा केवळ एका व्यक्तीची राहत नाही, तर समाजाच्या बदलत्या मानसिकतेचे प्रतिबिंब बनते.
राजश्री देशपांडे यांनी शैला आणि शैलेश या दोन्ही ओळखींचा मानसिक संघर्ष प्रभावीपणे साकारला आहे. गिरीश कुलकर्णी यांनी अण्णाच्या भूमिकेत राग, संभ्रम, प्रेम आणि स्वीकार यांचा नैसर्गिक आविष्कार घडवला आहे. श्रीकांत यादव, आर्यन मेंगजी आणि वर्षा दांडळे यांनीही आपल्या भूमिका समर्थपणे उभ्या केल्या आहेत.
दिग्दर्शक समीर तिवारी यांनी गंभीर आशयाला मनोरंजनाची योग्य जोड दिली आहे. छायाचित्रकार रिओ नंदकिशोर यांनी कोकणच्या निसर्गसौंदर्याचा प्रभावी वापर करून कथेला अधिक भावपूर्ण बनवले आहे. संयत पार्श्वसंगीत आणि शांततेचा प्रभावी वापर हे चित्रपटाचे आणखी एक वैशिष्ट्य ठरते.
लिंग ओळख, व्यक्तीचे अस्तित्व आणि स्वीकार यांसारख्या विषयांवर समाजात मोकळेपणाने चर्चा घडवून आणणारा ‘बाप्या’ हा चित्रपट प्रेक्षकांना विचार करायला भाग पाडतो. नात्यांचा पाया स्वीकारात असतो आणि ‘बाप’ ही संकल्पना केवळ जैविक नात्यापुरती मर्यादित नसून काळजी, माया आणि जबाबदारीची भावना आहे, हा संदेश चित्रपट हळुवारपणे पोहोचवतो.
मनाला स्पर्श करणारा, समाजाला आरसा दाखवणारा आणि नव्या विचारांची दारे उघडणारा ‘बाप्या’ हा चित्रपट मराठी चित्रपटप्रेमींनी आवर्जून अनुभवावा असा आहे.
रेटिंग : ★★★★☆ (४/५)
— संपदा सावंत